Η ΔΙΑΤΡΟΦΗ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΙΔΙ

Όχι καρότα, όχι επιδόρπιο: Το Τέλος της Εκβιασμού Για Να Φάει!

"Δεν έχει επιδόρπιο εάν δεν τελειώσεις το κρέας σου", "άλλη μια μπουκίτσα για τον μπαμπά;". Όσον αφορά στο φαγητό των παιδιών μας, είναι καλύτερα να μην τα τιμωρούμε αν δεν τρώνε ούτε να τα επιβραβεύουμε για να φάνε. Ποια λοιπόν στρατηγική πρέπει να ακολουθούμε εμείς οι γονείς;

Ο εκβιασμός, οι τιμωρίες και οι ανταμοιβές δεν έχουν θέση σε μια ισορροπημένη διατροφή. [1] Γιατί; Απλά επειδή δημιουργούν αρνητικά συναισθήματα, όπως ενοχές ή άγχος, και παραπλανούν το παιδί για την "αξία" των τροφίμων. Έτσι, τα ψάρια ή το σπανάκι μπορεί να φορτιστούν με αρνητική ένταση και να συνδεθούν για τα παιδιά με μια κακή τους στιγμή – ανάμνηση απλά επειδή τα πιέζουμε να τα φάνε.

Η τιμωρία ή η ανταμοιβή στην πραγματικότητα μπορεί να καθυστερήσει την αποδοχή ορισμένων τροφίμων από το παιδί, να διαταράξει την όρεξη του και να θολώσει τη σχέση του με το φαγητό γενικά. Για να αποφύγουμε το να έχει ως σκοπό του απλά το "να αδειάσει το πιάτο του", πρέπει να το μάθουμε να «ακούει» την πείνα του και το πότε χορταίνει.

Τι γίνεται αν το παιδί μας αρνείται να φάει;
Ξεκινάμε από τον εντοπισμό της πηγής του προβλήματος: είναι ιδιοτροπία, αποστροφή για κάποιες τροφές, ή έλλειψη όρεξης;

Εδώ είναι δύο πράγματα που πρέπει να θυμόμαστε αν απορρίπτει ένα φαγητό:

  • μπορεί να μην πεινάει πια. Εκτός αυτού, μπορεί να μην θέλει καν επιδόρπιο.
  • δεν θέλει κρέας. Ίσως να διαχειρίζεται την όρεξή του αφήνοντας χώρο για επιδόρπιο.

Και στις δύο περιπτώσεις, είναι καλύτερο να αφήσουμε το παιδί να φάει, χωρίς να το αναγκάσουμε. Το τέχνασμα για να αποφευχθεί αυτή η κατάσταση; Το ρωτάμε πρώτα εάν πεινάει πολύ ή λίγο και του προσφέρουμε την ανάλογη - σωστή μερίδα.

Εάν παρόλα αυτά υπάρχει κάποιος λόγος που θέλουμε να του «στερήσουμε» το επιδόρπιο του, θα πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι κάποια από αυτά όπως τα φρούτα και τα γαλακτοκομικά προϊόντα, είναι επίσης βασικά κι απαραίτητα στοιχεία για την ισορροπημένη διατροφή του. Επιπλέον, στερώντας του το επιδόρπιο, κινδυνεύουμε να «υπερτιμηθεί» στα μάτια του παιδιού σε σύγκριση με τα υπόλοιπα γεύματά του, να παραμορφωθεί η αντίληψη του για αυτό και να μάθει να το θεωρεί ως ανταμοιβή, «καταφύγιο» ή ακόμα και ως «παρασπονδία».

Τέλος, ας μην ξεχνάμε ότι το γεύμα είναι μια στιγμή που μοιραζόμαστε με όλη μας την οικογένεια και για αυτό και πρέπει να είναι όσο το δυνατόν πιο όμορφη & ήρεμη. Γι’ αυτό και δεν έχει νόημα να απομονώσουμε το παιδί κατά τη διάρκεια του γεύματός του, ούτε να ασκήσουμε στο τραπέζι «παιχνίδια εξουσίας». Ο μόνος κανόνας που πρέπει να τηρείται: ο καθένας πρέπει να δοκιμάζει κάθε πιάτο -και αυτό ισχύει και για εμάς τους ενήλικες. Οπότε δεν χρειάζεται να αναγκάζουμε ούτε εμείς τον εαυτό μας να τελειώσει το πιάτο του αν δεν το θέλουμε. Ωστόσο, κρατάμε τη θέση μας σε κάποια πράγματα και δεν δίνουμε στο παιδί παγωτό 1 ώρα μόνο μετά το γεύμα! Και αν θέλουμε να το ανταμείψουμε γιατί συμπεριφέρεται καλά στο τραπέζι, είναι πιο αποτελεσματικό το να χρησιμοποιήσουμε μια μη-διατροφική επιβράβευση για αυτό: μια αγκαλιά, μια ιστορία, ένα επιτραπέζιο παιχνίδι που θα παίξουμε μαζί του μετά το γεύμα.

Ναι, η άρνηση πολλών τροφών & φαγητών είναι συχνή στα μικρά παιδιά. Όμως οι κατακραυγές και οι διαπραγματεύσεις είναι άχρηστες. Ας προτιμήσουμε καλύτερα να διεγείρουμε την περιέργεια των παιδιών μας εμπλέκοντάς τα στην προετοιμασία του γεύματος τους και στην παρατήρηση των μυρωδιών, χρωμάτων και γεύσεων των υλικών που θα αποτελέσουν μετά το φαγητό τους.


________________________________________
[1]: Leung ΑΚ, Robson WL. Το μικρό παιδί που δεν τρώει. Am Fam Physician. 1994; 49: 1789-800.

footerlogo